Bitti.. Gidiyorum!’ dediyse sevgili eğer, izin ver gitsin. Biliyorum zor olucak, kalması için belki günlerce, belki aylarca dil dökmek isteyeceksin.Aşkın,sevgin ağır bascak.Taşıyamayacaksın.Yardım isteyeceksin ondan.’-Dayanamıyorum’ diye kıvranıcaksın belki.Ama yapma. Gittiyse eğer bırak gittiği gibi kalsın.O giderken sanırsın ki dönerse eskisi gibi olabilir, hatta suçu kendinde ararsın.Yapmadığın şeyler için özür dilersin.Yalvarırsın, yakarırsın, ağlarsın, yanarsın için için.Ama o dönmez.Senin canını en çok yakan ise, sanki hiçbirşey yaşanmamış gibi sana bir yabancı gibi olması ayrıldıktan sonra.Ve senin o kadar iyi olmana rağmen senden nefret eder gibi konuşması.Düşünsenize, bir zamanlar hayatını paylaşlaştığın, birlikte hayaller kurduğun, hastalandığında üzülen, sana birşey olmasından korkan sevgili, şimdi bir yabancı olmuş size.Zaten eğer bunları düşünüyorsan eğer mutlaka ağlıyorsundur o sırada.Ağlamak dediğim de gözden yaş akması değil, o hıçkırıkların tüm evde yankılanması…İşin en acı kısmıda Anne’nin senin o hıçkırıklarına kulak misafiri olması.’-bitti, gidiyorum’ dersin, sen O’ndan gidersin ama tek o ağlamaz.Annesi de oğlunun o haline ağlar.Gözünden akcak tek bir yaşa canını verebilcek o anne, yıllarını harcamış, uykusuz kalmış, el bebek gül bebek büyütmüş o anne.. Neyse ya, Anne’nin ne halde olduğunu anlatamicam, canım acıyor.

Bitti işte..
O bitmez sandığın Aşk bitti,
Hepimiz bitmez sanarız, Aşkın o büyülü dünyasına kaptırız kendimizi,
Çünkü karşımızdaki hiç gitmeyecekmiş gibi sever bizi,
Yada sevmez, seviyormuş gibi hissettirir..
Kötü olan konu aşk olunca, yaşadıklarımızdan ders çıkaramayız.
Hani tecrube edinemeyiz.
Çünkü, yeni bir Aşk’a yelken açsak şimdi, yine hiç gitmeyecekmiş gibi geldiğine inandırcaklar bizi,
Yine çok sevicez,
Yine onlarca hayal kurcaz,
Hani, bu sefer başka diye düşüncez..yine..
Ya hani derler ya ‘Eşşek bile bir kere düştüğü çukura bir daha düşmezmiş’
Eğer konu Aşksa, biz her seferinde o çukura tekrar tekrar düşeriz..
Ama eşşekliğimizden değil, Adamlığımızdan..
Sevgiye, sevgiliye olan inancı yitirmediğimizden..
Sonra yine biter..
Ve biz yine inandıramayız kendimizi bittiğine.. gittiğine…
Kural bu galiba, döngü hep böyle devam eder..
Biz cebelleşiriz.. // EsaRet !